ISAF Jeugd WK Istanbul 2010
Woensdagmorgen 7 juli vroeg vertrokken wij met het team naar Istanbul, Turkije. Max, Duko, Michelle, Jolbert, Bas, Vincent, Kiran, Charlotte, Koen, Robbert-Jan en Shannen, Kaj kwam twee dagen later. 's Middags kwamen we aan in het hotel in de haven, even spullen gedumpt en rondgekeken. Natuurlijk even de haven bezocht, we konden al bij onze boten; nieuwe Nautivela's, Superspar mast en Zoalie zeilen.
Donderdag was de official arrival day en registratie. We kregen onze boten en hebben daar van 's morgens tot einde van de middag aan geklust, natuurlijk waren Jolbert, Michelle en Kiran binnen een uurtje klaar en hadden ze alle tijd om zich te verbazen over hoe ingewikkeld zo'n 420 eigenlijk wel niet is. Gelukkig stond er die dag een behoorlijke wind en weinig zon, anders was het niet uit te houden geweest.
Vrijdag was een trainingsdag, je kon al de spullen uittesten en aanpassen. Het regent nooit in Istanbul, behalve als wij er zijn. Wel een hele lekkere wind en lage wal. Toen we het water op gingen trokken Max en Duko de grootzeilval door de mast en konden dus direct weer naar de kant. Wij zijn doorgevaren en hebben even snelheid vergeleken met het Ierse team. Toen we bijna op de plek van onze baan waren kwam ook ons grootzeil ook naar beneden en konden we dus op de fok terug naar de kant… 's Avonds was de opening, niet zoals geplant in het oude centrum van Istanbul maar bij het hotel, vanwege de voorspelde regen.
Zaterdag waren de practice races, nogal chaotisch met veel winddraaiingen, drukverschillen en buien. 's Avonds voelde Max en Ik zich niet goed, hadden wij waarschijnlijk iets verkeerds gegeten, hele nacht overgegeven. Gelukkig hebben we toch beide kunnen varen en het ging eigenlijk best wel goed. Na de eerste dag stonden alle Nederlanders behalve Bas en Vincent in de top 10. Natuurlijk hebben we daar ook voetbal gekeken. Op de coachboot waren ze al de uitslag aan het voorspellen, Paul de octopus moest volgens de Maleisische coach op de barbecue en er kwamen echt veel mensen naar ons toe en zeiden dat ze natúúrlijk voor Nederland zijn. Daar op een groot scherm gekeken, maar het was een beetje triest ;-).
Maandag hebben we de hele dag gewacht. Dinsdag stond de layday gepland, maar die zou niet doorgaan als we niet drie of meer races gevaren hadden. Dus gingen we om ongeveer zes uur het water op en konden we nog net voor het donker werd een derde race varen. Terwijl we terug gesleept werden, werd het hartstikke donker!
Een layday op dinsdag, we hebben er voor gekozen om met de taxi naar het centrum te gaan. Daar de Blauwe Moskee te bezoeken en de Grand Bazar. De rest van de middag lekker naar het zwembad geweest.
Nog drie dagen met races stonden gepland na de layday. De wind was daar heel moeilijk, omdat de gradiëntwind vrijwel altijd uit het noorden kwam en de zeewind meer zuidelijk. Hierdoor hieven ze elkaar op en bleef er haast geen wind over, of wind die veel te draaierig was om mee te varen. We hebben dus erg veel moeten wachten op wind en konden meestal pas aan het einde van de middag varen. De condities waren niet zoals we gewend waren in Nederland en je zag echt dat de Turkse zeilers veel voordeel hadden om op eigen water te varen. Ik denk dat we allemaal er veel van hebben geleerd. Alle dagen op de laatste na was er weinig wind; tussen de 5 en 10 knopen en was de wind heel onstabiel. De laatste dag was de enige dag met ongeveer 15 knopen wind. Toch hebben de Nederlanders dit jaar goed zaken gedaan. Natuurlijk de mooiste prestatie was het goud van Michelle in de laser radiaal. Jolbert was tiende in de laser radiaal, Bas en Vincent dertien in de 29er, Kiran tiende in de RSX en Max&Duko en Charlotte&Shannen beide een zevende plek. De 420 heeft dit jaar weer betere prestaties behaald dan vorig jaar en ik hoop dat volgend jaar, wie er dan ook heen gaat, de prestaties weer beter zijn en dat we misschien wel over een paar jaar een ISAF kampioen hebben. Het lijkt misschien iets wat echt heel moeilijk is en haast niet haalbaar. Maar ik ben er wel achter gekomen dat met hard trainen en een beetje talent een podiumplek op het ISAF binnen handbereik is. Ik wens de teams van volgend jaar ook héél veel succes.
Zaterdagmiddag hebben we de boten weer ingeleverd. 's Avonds hebben we hard voor Michelle geklapt tijdens de prijsuitreiking, is Duko in het mascotte pak het zwembad in gesprongen en natuurlijk het eindfeest die tot zondagmorgen vroeg duurde. Zondag de tassen ingepakt, nog even bij het zwembad gelegen en weer terug gevlogen naar Nederland. We zijn teruggekeerd met een zeer tevreden gevoel en ik vind het echt héél erg jammer dat we volgend jaar niet nog eens kunnen. Het bijzondere aan het ISAF is, is dat je omgaat met zeilers van over de hele wereld en je heel veel van elkaar leert. Iedereen is sociaal tegenover elkaar en proberen elkaar te helpen. Hopelijk kunnen we de goede resultaten doorzetten naar het Jeugd EK in La Rochelle.
Shannen Marck